Al dat liefs uit Leeuwarden moest maar kritiekloos worden geaccepteerd en gedwee worden betaald, vond deze rechter kennelijk. Eigenlijk ontkende hij dus zijn eigen bestaansrecht. Rechters zijn namelijk om tegenaan te zeuren, en soms heeft een zeurkous gewoon gelijk. Dat vond ook de Hoge Raad, die het cassatieberoep gegrond verklaarde en de bekende 3% foutcorrectie in het leven riep.

Dit was een zogenaamde “mulderboete”, naar de Wet Mulder die begin jaren ’90 in werking trad voor lichte verkeersovertredingen. Voordien gold het strafrecht, maar dat had twee belangrijke nadelen voor Koos en zijn kornuiten. Allereerst snapt Koos de ballen van strafrecht. Juist omdat hij als officier van justitie hopeloos disfunctioneerde was hij op het zijspoor van de verkeershandhaving gerangeerd. Daar kon hij geen kwaad, dacht men. Helaas laat Koos zich niet eenvoudig uitrangeren, zo ervaren wij ook de laatste tijd weer. Onkruid vergaat niet en kruipt van onder de stoeptegels telkens weer hardnekkig in beeld.

Een ander nadeel van het strafrecht zijn al die rechtstatelijke waarborgen: het vermoeden van onschuld, de bewijslast ligt op justitie, een verdachte hoeft niet mee te werken aan zijn eigen vervolging, geen straf zonder schuld (en ook niet zonder rechter), etc. Allemaal nogal hinderlijke obstakels voor een gefrustreerde nepmagistraat die met een overdaad aan domkoppige daadkracht z’n gram wil halen door van dat zijspoor zijn nieuwe koninkrijkje te maken.

Het strafrecht kostte per zaak veel te veel tijd om imposante cijfers te genereren. Het diende – heel ouderwets – om recht te doen, en alleen voor echte misstanden. Justitie moest verstandig selecteren welke zaken aan de rechter werden voorgelegd. Futiliteiten bleven terecht onbestraft. Een ware gruwel voor verkeersmoralisten. Dus verzon men een nieuwe wet die massaproductie mogelijk maakte. Niet zozeer zware overtredingen aanpakken, maar de meest onbenullige verkeersregeltjes met zero tolerance handhaven. Eerst onder het mom van verkeersveiligheid en later – hoera we hebben nog een drogreden! – het milieu. Zo werd verkeershandhaving groot en belangrijk.

De Wet Mulder kieperde dus de meeste rechtstatelijke waarborgen overboord zodat de toenemende stroom boetes ook massaal kon worden verwerkt. Stilzitten loont sindsdien niet meer: om een boete te ontlopen moet men tijdig een beroepschrift indienen. En na afwijzing tijdig beroep bij de kantonrechter instellen. Slechts omdat de meeste mensen die moeite niet nemen kon het aantal mulderboetes stijgen van 370.000 in 1991 tot nu 12 miljoen per jaar.

Natuurlijk leidde dat tot gezeur, maar helaas meer op feesten en partijen dan in de rechtbank. Na het weer schijnt dit in Nederland zo’n beetje gespreksonderwerp nr. 1 te zijn. Massaal wordt er gemopperd over boetes voor een paar kilometertjes te hard, maar net zo massaal laten wij het allemaal wel gebeuren. Het volk krijgt de leiders die het verdient, zo luidt een gezegde. Maar desondanks denken velen dat hier niet veel aan te doen is.

Niets is minder waar: het voortbestaan van deze verachtelijke graaimachine hebben wij zelf in de hand. Dat wordt bevestigd door onderzoek dat De Zwarte Kip onlangs heeft laten verrichten. De achilleshiel van het systeem is nog steeds de toegang tot de rechter. Uw eerste beroepschrift (bij het CVOM) wordt bijna volledig geautomatiseerd afgewezen, ongeacht uw argumenten. Zo worden de meeste mopperaars ontmoedigd. Jammer, want pas dan wordt het leuk: zodra u beroep instelt bij de kantonrechter belandt u namelijk in de bak waar heel veel boetes worden vernietigd, en ook hier: ongeacht uw argumenten!

Het aantal mulderberoepen is toegenomen van 4000 in 1992 tot ruim 40.000 nu. Wie zaait zal oogsten. Het systeem gaat bijna aan zijn eigen succes ten onder. Dat blijkt wel uit het aantal onverklaarbare vernietigingen: niet vanwege de aangevoerde beroepsgronden, maar gewoon door capaciteitsgebrek. Het maakt niet uit welke gronden u aanvoert, als u maar iets roept. Net zoals Koos zijn monologen met baarlijke nonsens volbazelt: roep maar wat onzin, herhaal het vaak genoeg en het gaat vanzelf gewichtig klinken. Om u op weg te helpen stelt De Zwarte Kip sinds vandaag gratis een nieuw model mulderberoep ter beschikking, met een korte instructie.

Een weerbaar volk is aan zichzelf verplicht om tegen een ontspoorde overheid op te staan en zich te laten horen. Wij bepalen zelf of wij dit gedrag van het CJIB accepteren. Als het ons lukt om die spam uit Leeuwarden te stoppen, mag men ook enige hoop koesteren dat wij bijvoorbeeld de volgende keer niet weer kritiekloos onze medewerking verlenen aan de eerste de beste engerd die met een of ander raar kruisteken op zijn mouw ons land binnenmarcheert.

Natuurlijk zullen er altijd wel sneue braverds zijn die zich willoos als een mak schaap naar de slachtbank laten leiden. Maar die slapjanussen hebben we gelukkig niet nodig. Het onderzoek toont aan dat er maar zo’n 10.000 extra beroepschriften nodig zijn om die robotmatige repressie van de Wet Mulder te beëindigen. Per jaar worden 12 miljoen mulderboetes opgelegd. Daartussen zullen toch wel 10.000 lieden zitten die nog steeds menig verjaardagsfeestje verstieren met hun machteloze gemopper? Tot dat potentieel aan zeurkousen richt zich deze oproep: je mot nie zeure, je mot schrijve!!!

Klik hier voor de instructie

Tot vorige week. Plots bleek de hermandad een eigen mening te hebben bedacht: bediening van navigatieapparatuur tijdens het rijden moet strafbaar worden, aldus het KLPD. Onduidelijk was welke snor hier sprak namens het KLPD. Kennelijk eentje zonder helm. Eentje die had bemerkt dat de bediening van zijn TomTom hem de politiepet te boven ging. Dus dat moest maar verboden worden. Want zo lost men tegenwoordig elk probleem op: men verbiedt het gewoon, dan gaat het vanzelf weg.

Verheugd als snor was over zijn vers ontdekte zelfdenkend vermogen, ging hij nog even door. Niet alleen het inkloppen van de TomTom, ook het draaien van een sjekkie, het kijken naar de TV en het lezen van de krant moest strafbaar worden. Alleen tijdens het autorijden, zo begreep ik althans het bericht. Hoewel, je weet maar nooit. Het lezen van kranten wordt in sommige landen ook in het algemeen wel als een bedreiging van de staatsveiligheid gezien.

Kijk, zo’n verbod opent mogelijkheden. Maar ik ben wel benieuwd hoe men dit in wetgeving zou willen vormgeven. Welnu, ook dat had snor voor ons uitgeplozen: artikel 13 moest weer worden ingevoerd. Natuurlijk, het magische artikel 13! Het kompas waarop elke veilige samenleving vaart, geen behouden volk kan zonder! Onbegrijpelijk dat we het ooit hebben geschrapt. Want wat leerde artikel 13 ons, dolende onderdanen, destijds? “Gij zult alles doen om uw auto goed te besturen”. Kijk, dat biedt houvast voor de dwalende dommerik.

Wat moet men eigenlijk zoal doen om de auto goed te besturen? Ikzelf om te beginnen tuur onafgebroken met één oog naar de snelheidsmeter, want die floept anders telkens weer boven de strakke stapvoetse limiet. Tegelijk baant mijn andere oog zich een weg door alle verkeersborden die mij het zicht op het verkeer ontnemen, om nog maar te zwijgen van de talloze wijze adviezen waarmee Vadertje Staat ons het lichtend pad toont. Dus om geen slaaprijder te worden neem ik elke 15 minuten een uur rust, houd ik daarbij 2 seconden afstand van andere rustenden, en als ik rijd, rijd ik met m’n hart. In m’n keel wel te verstaan. Want het is nog een hele kunst om binnen de duurzaam-veilig-lijntjes te blijven. Die duiken op de meest onverwachte plekken op, samen met drempels en vluchtheuvels. Aan autorijden kom ik nauwelijks toe.

Dus hoe ik nog een krant tussendoor moet lezen? En een goed boek kom ik al helemaal niet aan toe. Vaak rijd ik zelfs een hele rit met een half uitgepeuterde neuskeutel. Dan komt het er gewoon niet van om het karwei af te ronden. Meestal is ook bij aankomst mijn koffie koud en mijn snaveltje pas half opgemaakt. Al die gelijktijdige taakjes zijn gewoon teveel voor mijn werkgeheugen. Verbieden dus maar wat mij betreft.

En dan zijn we er nog niet. Want er zijn nog veel meer dingen die afleiden van het verkeer. Waar halen die haantjes bijvoorbeeld toch telkens de tijd vandaan om te loeren en te toeteren naar lekkere kippetjes? Hup, verbieden dat gesjans, want daar komen ook ongelukken van. We zetten wel een paar undercover lok-kippen in om die gasten erbij te lappen met hun opdringerige lokroepgekukel. Maar wedden dat ze dan toch nog stiekem zitten te fantaseren over malse kippetjes, die viezeriken? Letten ze nog steeds niet op! Onreine gedachten moesten dus ook maar verboden worden.

Dat krijg je er dus van: als politiemensen zelf gaan nadenken, leidt dat uiteindelijk tot gedachtenpolitie. Zitten we straks achter het stuur met tien elektrodes op ons koppie geplakt en is nog slechts die hersenactiviteit toegestaan die dient om de aanwijzingen van de wegbeheerder gedwee om te zetten in een vast aantal voorgeprogrammeerde handelingen. Elk afwijkend denkpatroon wordt acuut bestraft met een elektrische schok, waarna het voorval direct wordt doorgegeven aan Leeuwarden zodat u reeds bij thuiskomst de acceptgiro aantreft.

Om dit soort ontwikkelingen te voorkomen lijkt het mij wenselijk dat de politie niet weer zelf nadenkt. Monteer die elektrodes standaard in hun helm, zodat wij worden gewaarschuwd als zich onverhoopt een denkpatroon ontwikkelt. Gebruik wel hypergevoelige apparatuur, van het type waarmee men ook buitenaardse intelligentie tracht op te sporen. Want ik voorspel grotendeels achtergrondruis.

Vandaag is het EI van Columbus klaar: uitgekookt en doorbakken. U verwacht daarin natuurlijk een onophoudelijke tirade tegen alle Koos-achtigen. Dat is niet het geval. Daarop had u ook niet zo lang hoeven wachten. Bovendien: Koos staat inmiddels op een zijspoor, net zoals hij zijn carrière ooit is begonnen en waar hij als middelmatige jurist ook thuis hoort. Koos werkloos. Slechts goed genoeg om op TV nog wat muffe tegeltjeswijsheden tegen die andere geestelijke dwerg aan te wauwelen. Ziet u wel: dat gaat vanzelf. Je knippert even met je ogen en floep: staat er zomaar iets lelijks over die door gebrek aan gewicht omhooggevallen klaar-over.

Dat soort teksten zult u in het EI van Columbus dus niet aantreffen. Daarvoor is de situatie (helaas) te ernstig. Men leest soms over de verharding van de maatschappij. Dat die zich ook op de weg uit. Ongetwijfeld waar, maar zou ook niet een beetje andersom zijn? Dat het verkeer nogal wat agressie en onmin veroorzaakt die soms ook buiten het verkeer onverwachts tot uitbarsting komt? Zou het verkeer voor opgekropte frustraties niet eerder een hogedrukpan zijn dan een uitlaatklep? Waaronder het vuurtje nog eens flink wordt opgestookt door het repressieve verkeersbeleid? En zou dat wellicht ook als katalysator kunnen werken voor allerlei andere maatschappelijke ongenoegens?

Intussen komt ons economische en sociale leven knarsend en piepend tot stilstand. Half Nederland is elke dag urenlang feitelijk onbereikbaar. Afspraken zijn slechts mogelijk tussen 11:00 en 15:00. Het beroepsvervoer laveert zijn begrensde tachograaf tussen opstoppingen en verplichte rusttijden, en is ongewild vaak het overige verkeer tot last. Net als oma. Ze kan nog prima rijden maar wel wat rustiger dan vroeger. Dus plakt er altijd wel een of andere dikke leasebak op haar achterbumper. Want passeren kan niet. Dan maar midden op het kruispunt. Oef, bijna raak, maar wel erlangs. Zij geschrokken, hij opgefokt. En de wegbeheerder wast zijn handen in onschuld en ontwerpt nog eens een nieuw obstakel. Rustige zijstraatjes zijn tegenwoordig de enige doorgaande route. De grote weg is namelijk omgetoverd tot hindernisbaan. Mama moet al om 16:00 weg van kantoor om de kinderen te kunnen ophalen, terwijl papa die pas ziet nadat tig schaapjes zijn geteld en de luikjes toe zijn. Hij telde intussen stilstaande auto’s. En kreeg nog twee bekeuringen toen hij in de file zonder gordel even met één hand naar huis belde om toch alvast welterusten te zeggen. Moet ik nog doorgaan?

Nederland wil dolgraag een innovatieve moderne maatschappij zijn. Geen klompen en molens, maar hightech industrie en grootstedelijke infrastructuur. Net als in de grotemensenwereld. Maar aan ons verkeersbeleid is dat niet te merken. Jarenlang beleid van kleingeestige en incompetente navelstaarders heeft een onbegaanbare kluwen van pietepeuterige karrensporen opgeleverd. En niet door ruimtegebrek, maar door gebrek aan fantasie. De middelmaat regeert en Mickey Mouse is hun voorbeeld. Terwijl we Willie Wortel nodig hebben.

Nee, Willie Wortel is geen kip, maar gewoon een andere rare vogel. Een vrije geest die letterlijk en figuurlijk buiten de gebaande paden durft te denken en zo nog wel eens een slimme ingeving krijgt. Dat levert begaanbare paden op. Hij heeft De Zwarte Kip een beetje geholpen. Hij heeft het eitje bevrucht zeg maar. Ik zal u de details besparen. Maar het resultaat zal ik u niet langer onthouden: het EI van Columbus, een frisse kijk op het Nederlandse verkeersbeleid; Veiliger, Vlotter & Vriendelijker.

Hier kunt u het eitje opentikken (2 MB):

http://www.dezwartekip.com/downloads/hetEIvanColumbus.pdf

Of lees eerst een korte introductie zodat u het niet per ongeluk met een te groot korreltje zout nuttigt.

Bovendien bepaalt die enquête-uitkomst heus niet de prioriteiten van verkeershandhaving. Deze graaimachine draait geen verzoekplaatjes. Snelheidsovertredingen bijvoorbeeld halen zelden die top 10. Controles op snelheid overigens wel, maar dat blijkt toch geen reden om een paar van die struikrovers te ontslaan. Hetzelfde geldt voor een aantal andere kaskrakers uit de graaistal van Koos, zoals gordels en foutparkeren.

Als tegenwicht heeft de Zwarte Kip ook maar eens een top 10 samengesteld. Over politie en justitie. En over de verzinsels waarmee politiek en verkeerskunders het verkeer steeds verder debiliseren. Het had makkelijk De Daverende Dertig kunnen heten, maar we beperken ons tot de Tegenwichtige Top Tien:

10. Spitsstroken. Welke onnozele verkeerskundelaar heeft bedacht dat je soms op de vluchtstrook mag rijden? En dan verbaasd zijn dat de vluchtstrook niet meer wordt gerespecteerd? Nog idioter is de extra rijstrook met het rood grijnzende kruis erboven: het zwarte gat asfalt waar wel onze belastingcenten in zijn verdwenen, maar waar we geen gebruik van mogen maken. Omdat één of andere kneus achter een beeldscherm meent dat het verkeer nog niet genoeg is vastgelopen. Of omdat er een vleugje mist voor zijn verkeerscamera hangt. Wat je noemt een gemiste kans.

9. LAF: Leugen + Ambtseed = Feit. In de klopjacht op de laatste normaal doorrijdende weggebruikers lijkt alles geoorloofd. Opgehitst door de kleingeestige dadendrift van opperveldwachter Koos doen zijn knechten opvallend weinig moeite om het proces-verbaal volledig en naar waarheid op te maken. Maar justitie ziet standaard “geen reden om te twijfelen aan de juistheid van het proces-verbaal”.

8. Verkeerscampagnes. “Word geen slaaprijder”, terwijl we juist door al die geestdodende maatregelen snurkend in de vangrail belanden. “Houd 2 seconden afstand” en “Halveer je snelheid, verdubbel je afstand”. Zouden we eens massaal moeten doen, verbreken we direct alle filerecords. Of “Rij met je hart”. Ja, dat leverde mij dus een rijontzegging op. Want “I love 180”. “Sorry hoor”.

7. CVOM (Centrale Verwerking Openbaar Ministerie). De 100% geautomatiseerde onderdrukking van de automobilimens is bijna daar. U werd al geflitst door een robot, uw kenteken automatisch doorgegeven aan een computer bij het CJIB die vanzelf een boete uitspuugt. Nu wordt ook uw zorgvuldig opgestelde bezwaarschrift bij het CVOM door een robot “behandeld”. Een logische keuze als toch elk bezwaar standaard ongegrond wordt verklaard.

6. De bezwaartest. Van de 13 miljoen boetes die jaarlijks worden opgelegd, worden er 35.000 aangevochten. Wie zaait zal oogsten. In 2002 bezweek het systeem door een goede oogst bijna aan zijn eigen succes. Sindsdien ontmoedigt justitie ons met de “bezwaartest”. Zo kunnen justitiabelen vooraf de succeskans van hun bezwaar testen. De uitslag is altijd: “kansloos”. Wel bij het CVOM ja , maar er is ook zoiets als de rechter. En als kwalitatieve argumenten niet werken, dan zal een gezamenlijk kwantitatief argument het systeem zeker kraken. De Zwarte Kip wenst justitie in 2009 daarom een uitzonderlijk goede oogst!

5. Regels zijn regels. Omvat ongeveer het hele vocabulaire van de gemiddelde parkeerwachter die een wielklem plaatst of de undercover die op een lege weg een rijbewijs invordert. Maar niemand kan het zo mooi vertolken als Rita. Weet u nog, 11 uur lang die tikkende plaat toen zij de 2e kamer uitlegde waarom Hirsi Ali het land uit moest? Voor juristen een gruwel, omdat die sinds les 1 weten dat regels er zijn om geïnterpreteerd te worden. Maar ongetwijfeld een grote bron van inspiratie voor de knechten van Koos.

4. Wegmisbruikers. Vroeger had je Blik op de Weg, maar die waren journalistiek onafhankelijk en durfden ook wel eens wat verstandigs te zeggen. Dus stapte Koos over naar SBS6/Veronica. De piratenzender van weleer, ooit boegbeeld van burgerlijke ongehoorzaamheid, verkwanselt tegenwoordig haar zendtijd en principes aan de slecht geacteerde eenakters onder strakke regie van justitie. Met een kleuterachtige voice-over van die blije zeurdwerg, afgewisseld met wat plat gezwets van het orakel.

3. Trajectcontroles. Ideaal om even je jas uit te doen, de krant te lezen, te sms-en of je veters te strikken. Maar dat schijnt niet de bedoeling te zijn. We moeten alert blijven: dus zit men verstijfd van angst vastgeklampt aan het stuur, die meter onder de 80 te houden. Bijremmend om een baantje op te schuiven, als daar al ruimte voor is. Men let alleen op die meter, niet op het verkeer. Vast heel veilig. Goed voor de doorstroming ook. En dit gedrag went snel, want ook buiten de trajectcontroles wordt het steeds vaker vertoond.

2. Kilometerheffing. Afgelopen zomer bereikte de benzineprijs een nieuw record. Maar er werd geen druppel minder getankt en geen kilometer minder gereden. Waarom zou een kilometerheffing dan wel werken? Ondanks deze en andere kritische kanttekeningen ziet het er naar uit dat we binnenkort toch echt opgescheept zitten met dat dure en bureaucratische systeem. Met nog steeds dezelfde files. Maar vooral met een onaanvaardbare inbreuk op onze privacy, die we echt niet moeten willen. Terwijl er ook een echte oplossing is: “Minder zielen, meer vreugd”.

1. Mens erger je niet. Grootste ergernis is wel dat door benepen weginrichting en idiote verkeershandhaving de onderlinge irritaties zienderogen escaleren. Een top 10 volstaat niet meer. Zullen we daar gewoon eens mee ophouden? Voordat de kip door al die ergernis van de leg raakt zal zij daarom binnenkort het ei van Columbus uitbroeden: een breed verkeersplan waarmee veel van ieders ergernisjes, ook die van Koos-achtigen, tot het verleden behoren. U kunt daarbij zijn. Hier, in dit theater.

Maar helaas word je ook overspoeld door meldingen als “Automobilist slaat verkeersregelaar bewusteloos”, “Agressieve bestuurder rijdt in op verkeersregelaar”, “Aangereden Ikea-verkeersregelaar overleden” en ga zo maar door. Waar enkele jaren terug het enkel beledigen van zo’n verkerelaar al een krantenkopje opleverde, moet je er nu minstens eentje dood rijden om nog het nieuws te halen.

Ik vind dat dus niet normaal. En onze geachte bestuurderen gelukkig ook niet. Dus buitelen ze weer over elkaar heen met voor-de-hand-liggende reacties. Het CDA voorop, de hoeder van de nationale moraal, altijd te porren voor een waardevolle bijdrage aan een harmonieuze samenleving. Hun oplossing: zwaardere straffen! Je moet er maar opkomen.

De straf op een simpele mishandeling is drie jaar gevangenis. Met zwaar lichamelijk letsel scoor je een jaartje extra duimendraaien en als het je lukt ‘m dood te maken mag je totaal zes jaar lang klaverjassen met andere laagvoorhoofdigen. En was het opzettelijk, dan zou ik maar een goed boek meenemen, want dan ga je 15 jaar de tralies van binnen zien. Eén boek? Ja, één hersencel weet u wel.

Dus zwaardere straffen zullen het tij keren! Het vooruitzicht van een jaartje extra brommen zal de proleet wel tot inkeer brengen zodra hij naar zijn honkbalknuppel grijpt. Want proleten met honkbalknuppels zijn rationele wezens. En ook de aso die nog even een dot extra gas wil geven is een calculerende burger: “wacht… even ietsjes minder, want een goeie verminking is me wel vier jaar waard, maar zes jaar….daar heb ik net even geen tijd voor”. CDA bedankt weer voor jullie bijdrage, maar dit helpt dus niet.

Als het aan die 150 slaapwandelaars in de tweede kamer ligt wordt tegenwoordig elk probleem zo “opgelost”: zwaardere straffen en nog strengere handhaving, net zolang totdat je ook voor het niet dragen van de autogordel in het gevang belandt. Begrijp me niet verkeerd: wie een verkeersregelaar belaagt is een laffe hufter die snoeihard moet worden aangepakt. Daarover geen twijfel. Maar dat lost het probleem niet op. Moeten we ons niet afvragen waar dat geweld eigenlijk vandaan komt?

Voorzichtige suggestie: zou ons verkeersbeleid er misschien iets mee te maken hebben? Misschien is ons land wel een beetje onleefbaar geworden voor wie regelmatig op de weg zit. De overheid weigert immers verkeersopstoppingen echt te verhelpen, zeker in de steden. Integendeel: men lijkt nog steeds te denken dat het vanzelf wel ophoudt ofzo, dat iedereen op een gegeven moment z’n baan en andere contacten opzegt en voortaan thuis blijft. Ik voorspel u: dat gaat niet gebeuren. Intussen worden wegen steeds vaker zo ingericht dat men nodeloos bovenop elkaars bumper wordt gedwongen. Probeer eens 10 ratten in een kleine kooi te proppen, kijken wat er gebeurt. Juist ja.

Ook ik betrap mij in grote verkeersdrukte wel eens op wat lichte irritaties. Het “nieuwe rijden” wil er dan wel eens bij inschieten. Na kilometers achter een slaaptabletje te hebben getuft zonder erlangs te kunnen, wil de uiteindelijke inhaalactie wel eens wat krapper uitpakken dan normaal. Allemaal niet goed voor de leefbaarheid. Maar soms ben ik net een mens.

En hoe gedraagt de overheid zelf zich in het verkeer? Nooit te beroerd om normen en waarden te prediken en zich te beklagen over de verharding van de samenleving, zal haar eigen aanpak wel een toonbeeld van diepgewortelde medemenselijkheid zijn. Ehhh… niet echt: de staat hanteert zelf een ronduit misselijkmakend systeem van verkeershandhaving. Grootschalig en geautomatiseerd worden voornamelijk alledaagse futiliteiten bestraft. Bekeuringen zijn verworden tot belastingen: een cynische transactie tussen burger en staat. De roverheid begroot er zelfs op. Hoe ziek. Ook het gebruik van wielklemmen vinden sommige gemeenten nog altijd een proportioneel middel om hun parkeergrijpstuivers af te persen, ongeacht de gevolgen in individuele gevallen. En bij iets ernstigere overtredingen wordt zonder vorm van een eerlijk proces het rijbewijs afgepakt. De rechtsbescherming tegen dit alles is een wassen neus. Doorgaans kijken rechters schaapachtig toe hoe de automobilist keer op keer wordt verneukt.

Dit draagt allemaal niet bij aan een harmonieuze samenleving. Nu heb ik het geluk dat ik maar liefst twéé hersencellen heb. Ik hoef dus mijn frustratie niet af te reageren door een parkeerwachter neer te slaan of een kinderwagen in tweeën te rijden. Ik kan die frustratie kanaliseren in een paar raak gekakelde pennenstreken. Maar één celletje minder en ik kan me voorstellen dat iemand weer een nieuwe krantenkop veroorzaakt.

Beseffen die verkeerskunders wel hoeveel agressie en frustratie zich dag in dag uit ophoopt in de gemoederen van hun onderdanen? Ze blijven ons maar treiteren met vluchtheuveltjes, bermpjes, paaltjes, verdrijvingvlakken, wegversmallingen, doseersluizen, drempels, parkeerverboden, flitspalen en allerlei onzinnige verboden. Daarmee ontregelen ze niet alleen het verkeer, maar ook ons hele zakelijke en sociale leven. Dan moeten ze niet verbaasd zijn als af en toe iemand he-le-maal door het lint gaat, in het verkeer of daarbuiten. En dat verband willen die verkeersontregelaars maar niet zien.

Door dit grandioze gebrek aan inzicht wordt het er intussen allemaal niet gezelliger op in dit land. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik weiger nog langer lijdzaam toe te zien hoe een paar verkeersontregelaars ons land zowel sociaal als economisch naar de knoppen helpen. Het is tijd voor een complete herbezinning. De Zwarte Kip werkt aan een breed plan dat een frisse blik werpt op het Nederlandse verkeersbeleid. Altijd al verkeersregelaar willen worden. Zodra de eerste versie gereed is wordt u als eerste geïnformeerd. De voorlopige werktitel is “Het ei van Columbus”. Want zo moeilijk is het allemaal echt niet. Twee hersencellen zijn voldoende.

Binnenkort in dit theater

18 juni 2008 legde u ons een Mulderboete van € 16 op wegens een snelheidsovertreding op de ringweg A10. De maximumsnelheid van 80 km/u zou door ons voertuig met maar liefst 7 km/u zijn overschreden. Wij schrokken erg van dat bericht. Hoe anders had dit kunnen aflopen! Eerst en vooral zijn wij dus blij dat er geen ongelukken zijn gebeurd.

Wij nemen deze kwestie buitengewoon serieus en hebben inmiddels interne maatregelen genomen om herhaling te voorkomen. Wij wensen deze zaak tot op de bodem uit te zoeken en daarbij ook exact vast te stellen welke snelheid er nu precies is gereden. Hopelijk blijkt dan alsnog dat deze boete op een pijnlijke vergissing berust.

Daarom stelden wij op 28 juli 2008 beroep in. Bij gebrek aan informatie was dat noodgedwongen een “pro forma” beroep, op nader aan te voeren gronden. In diezelfde brief verzochten wij om toezending van een aantal gespecificeerde documenten waarmee we de situatie grondig kunnen analyseren en onze beroepsgronden kunnen formuleren. Daarvoor deden wij expliciet een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB). De WOB verplicht u als bestuursorgaan om dit soort documenten ter beschikking te stellen.

Ondanks ons redelijk en gemotiveerd WOB-verzoek hebben wij helaas niet binnen de wettelijke termijn van twee weken een beslissing van u ontvangen, noch stuurde u ons binnen de wettelijke termijn van vier weken de gevraagde documenten toe. Wel ontvingen wij uw aanmaning van 29 augustus 2008 om binnen 14 dagen de gronden van het Mulderberoep op te geven. Doordat u de gevraagde informatie niet verschaft, is dat dus juist onmogelijk.

Uw wettelijke plicht op grond van de WOB staat buiten kijf. Toch leeft u dat voorschrift niet na. Zodra iemand zich echter niet aan de wettelijke maximumsnelheid houdt, legt u wel een boete op. Dat strookt niet. Zijn sommige wetten meer bindend dan andere? Of geldt de wet niet voor iedereen in gelijke mate? Quod licet Iovi, non licet bovi, zoiets?

Waarom meent u de WOB aan uw laars te kunnen lappen? Vindt u die wet maar hinderlijk? Er zijn landen waar geen WOB geldt. Daar kan de overheid naar hartenlust er ongehinderd op los besturen. Erg efficiënt, maar af en toe lezen wij in de krant waartoe dat kan leiden. Dat vinden wij in Nederland onwenselijk. Dus hebben wij een WOB.

Of vindt u de WOB onzinnig? Dat oordeel is niet aan u. Bovendien, als de mate van onzinnigheid maatgevend is, dan zou de 80-limiet wel eens hoger kunnen scoren. Uw eigen groot geestelijk roerganger, de onvolprezen verkeers-hoofdofficier van justitie mr Jacobus Spee (Koos voor vrienden), lijkt die mening in ieder geval te zijn toegedaan. Bij de introductie van de 80-km zones maakte hij publiekelijk kenbaar dat men die limiet ook weer niet al te strikt dient te nemen. 87 moest wat hem betreft ook wel kunnen.

Die uitspraak stelde ons toen nog zo teleur. Altijd konden wij ons laven aan de niet-aflatende stroom leerzame wijsheden waarmee meneer Spee zijn onderdanen verrijkte. Maar plots bracht hij ons in verwarring: 87 mag wel! Toch vreemd dat wij nu voor diezelfde 87 km/u een boete krijgen, maar dat terzijde.

Of negeert u de WOB omdat u vreest dat anders het hek van de dam is? Tja, wie zaait zal oogsten. Volgens vele weggebruikers is qua verkeershandhaving ook al jaren het hek van de dam. Voor zover ons bekend heeft dat argument echter nog nooit een rechter ertoe gebracht om een verkeersregel onverbindend te verklaren.

Wij zien derhalve geen enkel rechtens te respecteren argument waarom u de gevraagde documenten niet zou hoeven verschaffen. Wij maken hier formeel bezwaar tegen de gebleken termijnoverschrijding, die wij conform artikel 6:2 Awb zien als een fictieve weigering om een beslissing te nemen.

Die weigering maakt het ons onmogelijk de zaak verder te onderzoeken en de gronden van het Mulderberoep te formuleren. Daarom protesteren wij hierbij tevens tegen het feit dat u ons daartoe een termijn stelt.

Voor dit moment beperkt ons verweer zich tot een ontkenning van de verweten gedraging. Wij kunnen ons werkelijk niet voorstellen dat met ons voertuig zulk onverantwoord verkeersgedrag is vertoond. Wij wisten niet eens dat deze auto zo snel kon! Ook daar zullen wij maatregelen nemen. Wij overwegen om het huidige voertuig te vervangen door een veiliger model.

Wij vertrouwen op uw medewerking om de onderste steen boven te krijgen. Het belang daarvan is evident. Zulke misstanden moeten worden aangepakt. Het recht moet zegevieren. Daarom maken wij bezwaar tegen uw weigering de gevraagde informatie te verstrekken. Wij dringen erop aan alsnog de documenten als opgesomd in onze brief van 28 juli 2008 te ontvangen, waarna wij de beroepsgronden zullen aanvullen.
 
Wij zien uw berichten met belangstelling tegemoet.

Hoogachtend,

De Zwarte Kip

(met dank aan flitsservice.nl)

Nu kent het Nederlandse bestuursrecht grofweg twee uitspraken: de overheid krijgt gelijk, of krijgt een herkansing om alsnog gelijk te krijgen. Maar dan krijgt ze wel alvast haar zin. Deze corruptie is alom bekend. Het is de reden dat gerenommeerde advocatenkantoren liever niet tegen de overheid procederen: het afbreukrisico is te groot. In het gunstigste geval behaal je een Pyrrusoverwinning, zoals hier dus de inboorlingen uit Terschuur overkwam.

Toch wist iemand het ministerie wijs te maken dat de overheid dit keer echt had verloren. Een fraai staaltje gedachtenmanipulatie. Gelukkig zat V&W na dit “verlies” niet bij de pakken neer. Gedreven als altijd om de files daadkrachtig aan te pakken, zocht men direct de grenzen van de uitspraak. Eh…oh nee, het was anders: men liet de mondhoekjes zakken om bedroefd de treurende onderdanen vertellen dat er echt niets meer aan te doen was.

Tot vorige week. Iemand heeft kennelijk het licht aangedaan bij V&W en de uitspraak ontdaan van alle moeilijke woordjes: “maak even een nieuw besluit, maar die spitsstrook mag open hoor, groetjes, de rechter”. De strook werd direct geopend en de minister bood ons zijn excuses aan, waarvoor dank. Maar wie heeft nu eigenlijk schuld aan deze klucht?

Nee, dit keer niet Koos Spee. Die heeft hier toch echt niets mee te maken. En anders had hij met z’n SBS6-woordenschat de uitspraak toch niet begrepen. En ook Andreetje, zijn klef keffende schoothondje, had het baasje niet kunnen helpen. Want reken maar dat ze dat mooi hadden gevonden hoor, een extra stukkie 80km om fijn mensen hun rijbewijs af te pakken. Ook voor die twee dus een gemiste kans.

De bewoners van Terschuur? Tja, die zullen zich ook wel hebben afgevraagd waarom ze nog steeds dagelijks door het sluipverkeer van de zwarte sokken werden gereden. Maar zou men daar wel intelligent genoeg zijn om het verband te zien? Al eeuwen circuleren dezelfde drie genen tussen vier families. Elke vorm van evolutie is zo aan hen voorbij gegaan. Logisch dat ze daar niet in geloven. Voor zover ze de vergissing überhaupt hebben opgemerkt, zagen ze het waarschijnlijk als een geschenk van god. Zalig zijn de onnozelen van geest.

De pluizen van milieudefensie dan? Het lijkt er gek genoeg op dat die zich met deze zaak niet hebben bemoeid. Voor hun geloof was in Terschuur kennelijk geen plaats. Waarschijnlijk hebben ze wel op het hoofdkwartier de arafatsjaaltjes nat gelachen. Maar dat kun je ze niet kwalijk nemen. Hebben zij ook een keer een leuke dag.

De Raad van State wellicht? Nee joh, die waren gewoon lekker zichzelf. Als altijd probeerden deze taalkunstenaars om hun uitspraak volkomen onleesbaar te maken. De meervoudige ontkenningen vliegen om je oren, zodat je een wiskundige graad moet hebben om zonder ademnood het eind van elke zin te halen. Maar deze uitspraak is in de kern zo duidelijk dat die niet met jargongebabbel kan worden gemaskeerd. En om nog even een mondelinge toelichting te geven: kom nou, het is de rijdende rechter niet! Daarvoor hebben we advocaten.

De landsadvocaat Pels Rijcken dus? Daags na de ontknoping verklaarde de minister dat zijn voorgangster Karla Peijs destijds bij de landsadvocaat het “hoogst mogelijke juridische advies” had ingewonnen. Toe maar. Dat advies luidde dat de strook alleen open kon als binnen een half jaar een nieuw besluit zou volgen. Dat ging Karla´s daadkracht kennelijk te boven. Ik betwijfel overigens of de landsadvocaat juist werd geciteerd, want gewoonlijk weet die prima hoe men de pluis in de Pels moet verdelgen: gewoon openstellen die strook, zien we later wel verder. Je kunt altijd nog sorry zeggen, zeker bij het CDA nietwaar?

Het net sluit zich langzaam. V&W had een indrukwekkende delegatie naar de zitting gestuurd. De presentielijst bulkt van de bollebozen: 3 keer een meester, 2 keer een doctorandus en 2 ingenieurs, waarvan 1 ernstig. Allemaal verkeerskunders die regelmatig vuistdikke verkeersrapporten uitbraken. Dan moeten die zes velletjes vonnis toch kinderspel zijn? 

Maar blijkbaar vonden deze lieden het niet nodig even actief mee te denken. Anders had men in de uitspraak al snel diverse kreten aangetroffen als “het betoog van appellanten faalt derhalve”, “de Raad volgt de appellanten niet in hun betoog”, “hierop faalt het betoog van appellanten”, “appellanten hebben verder geen feiten en omstandigheden aangedragen”, “is de Raad van oordeel dat verweerder zich op het standpunt heeft kunnen stellen”, enz. enz. Een beetje acadeem voelt de beslissing al van verre aankomen. Dat de dames en heren verkeersintelligentia niet aan de bel trokken kan dus slechts betekenen dat ze de uitspraak niet hebben gelezen. Terwijl juist zij geacht worden er met hun neus bovenop te zitten.

En voor die lamlendigheid is minister Eurlings politiek verantwoordelijk. Hij sprak heel sjiek over een collectieve fout. Maar waarschijnlijk heeft hij ’s avonds wel de telefoon gepakt en Karla nog even vriendelijk bedankt voor de zooi die ze heeft achtergelaten. Hopelijk rollen er binnen het ministerie een paar verkeerskundige koppen en worden voorgaande besluiten nog eens grondig heroverwogen. En worden er nog wat idiote regeltjes en richtlijnen geschrapt. Er is veel op te ruimen en ik wens Camiel veel succes bij de grote voorjaarsschoonmaak.

Sinds onze Camiel Zijne Excellentie is, spuit V&W echt minder flauwekul. Sterker, soms worden we zelfs verrast door hoopgevende berichten. Het vertrouwen dat ik in hem uitsprak is nog niet beschaamd. En misschien wordt het nog wel waargemaakt ook. De campagne “driemaal blauw is rood” zal er wel niet komen. Teveel Koos-achtigen en verkeerskunders die in de weg zitten. Maar binnenkort presenteert Eurlings dan zijn visie hoe hij de files gaat oplossen, met een eerste “uitvoerbare, betekenisvolle en onomkeerbare stap”.

De hoofdlijnen zijn: bouwen, benutten en beprijzen. Voor het bouwen en benutten moet Eurlings die betweterige nietsnutten van milieudefensie buitenspel zetten. Daar is hij al mee bezig en dat is goed nieuws, ook voor het milieu. En de beprijzing wordt afhankelijk van hoeveel kilometers men aflegt, en waar en hoe men dat doet. Kilometerheffing dus, met korting voor Paus Prius die braaf tijdens daluren van Kolderwolde naar Molkwerum tuft, en een toeslag voor wie met de Hummer doet waar die voor gemaakt is: op koopavond paraderen door de PC Hooft. Alles in combinatie met een afschaffing van de wegenbelasting en de BPM.

Het is de vraag of het helpt. De huidige benzineprijs is al een soort kilometerheffing en heeft geen enkel effect. Maar goed, stel dat het werkt: wat halen we ons op de hals? Een zender in elk voertuig, ontvangers langs alle wegen. En de schrik van elke belastingbetaler: een gigantisch overheidsapparaat voor administratie en handhaving, ongetwijfeld bevolkt met voornamelijk incompetente debielen. Hellup! Bovendien weet de overheid voortaan altijd waar wij ons bevinden en wanneer wij ons verplaatsen, en waar naartoe. En Koos gluurt vast stiekem mee hoe snel dat allemaal gebeurt. Een enorme bureaucratisering en een flinke inbreuk op onze privacy dus.

Moeten wij dat wel willen? In een land dat dweept met de Jip en Janneke wijsheden van Geert en Rita zoals “regels zijn regels” en “lik op stuk”? Waar steeds meer vergaande strafbevoegdheden liggen bij de onderste lagen van het justitiële apparaat? Bij lieden die bij woorden als subsidiariteit en proportionaliteit denken aan een Chinees gerecht of Japanse vechtsport? Een land waar justitie zaken liever afhandelt dan oplost, door tunnelvisie te prefereren boven waarheidsvinding? En waar de verantwoordelijke minister zulke schandalen moeiteloos overleeft om later gewoon weer stiekem de handelingen van de 2e kamer te veranderen? In een land dat steeds minder reden heeft de wereld zijn opgeheven vingertje te tonen?

Nee, dat moeten wij niet willen. Echt niet. En gelukkig kan het allemaal ook veel eenvoudiger. Hoe? Ten onrechte ziet men het toenemend aantal auto’s als vaststaand gegeven. Nooit vraagt men zich af waarom al die lui überhaupt zonodig een rijbewijs moeten hebben. De meeste opstoppingen worden veroorzaakt door onhandig gekluns van onbekwame stuntels, gespeend van elk verkeersinzicht. Waarom hebben die mensen in hemelsnaam ooit hun rijbewijs gehaald?

Het rijbewijs moet weer een exclusief bezit worden. Alleen voor hen die het verkeer werkelijk doorgronden. Zoals je ook niet elke halve gare zot zomaar een vliegbrevet of een wapenvergunning geeft. Maar alleen hen die dat ingewikkelde en gevaarlijke apparaat veilig weten te bedienen. Ter vergelijking: nu krijgen met name ervaren weggebruikers juist om het minste geringste een rijontzegging.

Het rijexamen moet een hoge drempel worden. Niet door de cursisten tot wanhoop te drijven met vragen over de feestverlichting van een militaire colonne. Maar door hen werkelijk verkeersinzicht en voertuigbeheersing bij te brengen. Helemaal doorzagen die lui. Over efficiënt voorsorteren, aansluiten, inparkeren, rechtshouden, vooruitkijken, verlichting, spiegelgebruik, in- en uitvoegen. Geef ze een slipcursus. Leer ze snelrijden. Laat ze een noodstop maken. Zorg dat iedere cursist de grenzen van zichzelf en zijn voertuig ontdekt. Wie die moeite niet wil nemen, verdient geen rijbewijs en heeft dat ook niet echt nodig.

Uiteraard moet ook het openbaar (taxi-)vervoer worden verbeterd. De gezakte brekebeentjes hoeven natuurlijk niet in volstrekte isolatie hun dagen te slijten. Maar hun recht op mobiliteit hoeft niet ten koste van ons allemaal te gaan. Verlos hen uit hun lijden en verlos ons van hun rijden.

Minder auto’s op de weg, met betere chauffeurs achter het stuur. Het verkeer zal vlotter en veiliger worden. Met minder agressie. En ook voor het milieu is het een grote opsteker. Bovendien biedt het gelijke kansen voor rijk en arm: niet uw beurs, maar uw verkeersinzicht bepaalt of u de weg op mag. Ik reken dan ook op steun van alles wat groen, links, rood, sociaal, bebaard en begeitehaard is. En als ook Eurlings deze oplossing steunt, dan zullen hem èchte complimenten ten deel vallen.

Mr. wanna-be-president staat intussen als een echte Amerikaanse TV-dominee al zijn frustraties van zich af te orakelen en zijn eigen eikel op te poetsen. Wat zou de wereld een hoop ellende bespaard zijn gebleven als deze man gewoon president was geworden. Als net iets meer Floridianen dat stembiljet wèl hadden begrepen. Geen Bush in het Witte Huis, geen Gore op het witte doek. En geen klimaatweek.

Maar doordat hij nu tijd en geldingsdrang te over heeft lijden wij allen onder het “Gore-effect”. Meer dan ooit worden we bestookt met allerlei hysterische klimaatkolder. Wie afhankelijk is van de publieke opinie moet er wel aan meedoen. Vele Bekende Niemendalletjes verdringen zich voor de camera om het Grote Bewustzijn te verkondigen. Megasterren laten zich door hun PR-managers overhalen om wereldwijd honderden kilowatts aan live-earth-decibellen over moeder aarde uit te storten. Want we moeten zuinig zijn met energie. En ook de commercie stort zich op het thema. Kooplieden vullen hele reclameblokken met snelle klimaatneutrale verkooppraatjes.

Geleerden drommen samen om de subsidie voor hun volgende klimaatonderzoek veilig te stellen. De professionele wetenschappelijke twijfel even opzij zetten en gewoon meelullen met de politicus die op de zak geld zit. Opzitten, pootje geven, brokje krijgen. Dan kan zo’n stemmentrekker weer voor de camera een geëngageerd smoelwerk trekken naar het electoraat. Dat kweekt weer draagvlak voor nog meer subsidie.

En wie het waagt vraagtekens te plaatsen bij al die klimaatbabbels is een geheime intrigant van de olielobby. Dan ben ik dit keer toch verbaasd over hun amateurisme. Met zoveel oliedollars moet het toch mogelijk zijn een luider en beter geregisseerd weerwoord te bieden tegen de klimaatgelovigen? Het lijkt mij dus waarschijnlijker dat de olieboertjes zelf ook boter op hun hoofd hebben: naarmate men klimaatverandering een groter probleem vindt, komt er meer geld beschikbaar voor alternatieve energiebronnen. En raad eens wie die gaat ontwikkelen?

Regelmatig worden in de klimaatdiscussie ook allerlei deadlines genoemd: als er niet binnen zoveel jaar minstens zoveel minder uitstoot is gerealiseerd, zullen er allerlei onomkeerbare veranderingen optreden. Bij mijn weten is een aantal van die cruciale data al lang gepasseerd en spint de aarde nog steeds tevreden om haar as. Maar als echte sekteleiders weten de klimaatprofeten er altijd wel weer een draai aan te geven als zo’n deadline zonder rampspoed is verstreken. We moeten blijven geloven.

Een kwalijk effect van die klimaatpraatjes is ook dat ze de aandacht afleiden van echt belangrijke zaken. We spenderen zinloze miljarden om de CO2-uitstoot te beperken, terwijl daarmee de milieuvervuiling en de roofbouw op moeder natuur niet wordt opgelost. Dat is namelijk iets heel anders en heeft helemaal niets met CO2 te maken. CO2 is een volkomen onschadelijk gas. We ademen het zelf uit. Het zijn de bubbels in de cola. Planten leven ervan. Het is geen vervuiling. De vieze klimaatpraatjes vervuilen de discussie door die zaken telkens maar door elkaar te halen. Terwijl we ons om vervuiling wel druk zouden moeten maken. Daar hebben we wel invloed op. In tegenstelling tot het klimaat.

We kunnen schonere apparaten maken, minder afval produceren en onze grondstoffen beter recyclen. Het voornaamste milieuprobleem is echter de bevolkingsgroei. We maken simpelweg met te veel mensen aanspraak op te weinig natuurlijke hulpbronnen. Ieder mens extra betekent significant extra milieubelasting. Dus de meest effectieve bijdrage aan een beter milieu is om na 2 of 3 kinderen een knoop in de jongeheer te leggen. Daarom vind ik die gristenen ook zo lachwekkend. Beetje vroom preken over goed rentmeesterschap van de aarde bla-die-bla, maar wel grote gezinnen stimuleren. Bij zo’n houding hóórt gewoon een Toyota Prius. Ook hybride.

We wachten rustig af. Er komt heus een moment dat men beseft dat die klimaathype één grote ongefundeerde flauwekul was, ingegeven door de domme waan van de dag. De mens is niet in staat om de temperatuur mondiaal te beïnvloeden. Dat is schromelijke zelfoverschatting. Ik vraag me af of Al de Lellebel dan nog steeds zijn gore praatjes staat af te ratelen. En wie er dan nog luistert. Misschien staat hij dan wel ergens in een stoffig halfleeg bejaardenzaaltje zijn inmiddels achterhaalde waarheid te verkondigen aan wat doven en slechthorenden. How inconvenient.

Cursus is onderwijs, en onderwijs is hoop. Hoop voor de toekomst. Hoop op verbetering. En voor die door zijn eigen gelijk dichtgetikte kletsmajoor had ik alle hoop eigenlijk al verloren. Gewoonlijk speldt hij juist anderen van alles op de mouw. Nu zat hij dus zelf in de schoolbankjes. De vraag die dan onvermijdelijk rijst: wat was dat eigenlijk voor cursus?

In ieder geval niet de cursus “Staatspropaganda voor de enthousiaste amateur-despoot”. Die vaardigheden heeft Koos al voldoende in huis. Neem de wijze waarop hij Leo de Haas (van Blik op de Weg) de mond heeft gesnoerd en heeft vervangen door een hem kritiekloos aanbiddende laaf (André van der Toorn van Wegmisbruikers). Zelfs Stalin zou daarvan het schaamrood op de kaken krijgen.

Waarschijnlijk ook niet de cursus “Agressieve incassotechnieken voor de beginnende oplichter”. Ook die punten heeft hij al binnen. Zijn acceptgirofabriek in Leeuwarden staat model voor vele mala fide bedrijfjes die hardwerkende ondernemers bestoken met schijnfacturen. Net als het CJIB kunnen die slechts bestaan omdat de meeste benadeelden niet de fut hebben zich ertegen te verzetten. Op die gemakszucht speelt de staatsmaffia van Koos Spee ook feilloos in.

Wellicht een cursus “Conflictbeheersing”? Dat zou geen kwaad kunnen. Onder meer door zijn toedoen is de agressie in het verkeer zienderogen toegenomen. De eenzijdige nonsens die hij uitkraamt draagt bepaald niet bij aan het kweken van enig wederzijds begrip onder de verkeersdeelnemers. Vele goedbedoelende weggebruikers voelen zich onbegrepen en verketterd nu zij stelselmatig door Koos en consorten als wegpiraten worden aangeduid. Een beetje snelrijder moet een hoog Gandhi-gehalte hebben om steeds maar weer schouderophalend de talloze beledigingen van zich af te laten glijden.

Ook een cursus “Leren relativeren voor betweters” zou ik hem van harte kunnen aanraden. Het gevaar bestaat natuurlijk wel dat hij daarna permanent arbeidsongeschikt is. Het toelaten van een andere invalshoek of aanschouwen van een breder perspectief is immers vast niet verenigbaar met de functieomschrijving van ’s lands hoogste verkeersdiender.

Want laten we wel zijn: de man heeft perfect uitgevoerd wat wij als maatschappij van hem hebben gevraagd. Wij vroegen hem, zonodig onder verkwanseling van onze rechtstaat, een eng kleinburgerlijk zero-tolerance beleid te voeren ter handhaving van immer uitdijende en zinloze verkeerswetgeving. Dat heeft hij uitmuntend gedaan. Hij heeft zijn lintje dus meer dan verdiend.

Dat dit soort lieden wordt vereerd met decoratieprullaria zegt meer over hoe onze maatschappij er aan toe is. Maar goed, het is niet de eerste keer dat de lijst van uitverkorenen mij doet besluiten in voorkomend geval vriendelijk te bedanken. Men hoeft echter nog niet door het lint te gaan en Koos helemaal de huid vol te schelden, zoals op sommige internetfora gebeurt. Je scheldt je hond ook niet uit als die het tapijt onderschijt. Die weet ook niet beter.

Maar Koos hoeft niet meer op cursus. Je bent weliswaar nooit te oud om te leren, maar voor zijn functie is Koos volleerd. Bovendien, de man is 60. Nog even en dan is het toch over & uit met hem. Dan kan hij de rest van zijn dagen slijten als Klaar-Over op een zebrapad ergens in Wurmelaveen. Heeft-ie toch nog iets met verkeer te maken, zonder dat wij er last van hebben. Met het lintje trots op zijn oranje vestje geprikt, de moraalridder in de orde van oranje-nassau.